Plekken
Treinkerkhof van Uyuni: geschiedenis, bezoektips en Colchani
· 6 min leestijd

Het treinkerkhof van Uyuni (Cementerio de Trenes) is een emplacement vol roestende stoomlocomotieven, zo’n 3 km ten zuidwesten van het stadje, achtergelaten toen het mijnverkeer in de regio in de jaren 1940 instortte. Het is een open terrein zonder bezoekerscentrum, en de meeste tours over de zoutvlakte stoppen er als eerste, voordat ze 22 km naar het noorden rijden, naar het zoutdorp Colchani.
Waar ligt het treinkerkhof en hoe kom je er?
Het emplacement ligt ongeveer 3 km ten zuidwesten van het station van Uyuni, aan de Avenida Ferroviaria, zo’n tien minuten met de auto. Lopen kan in ongeveer een halfuur, maar over de weg de stad uit loop je na donker beter niet alleen terug; een taxi vanuit het centrum is het makkelijke alternatief.
Er is geen bezoekerscentrum en er zijn geen informatieborden. Het is een stuk woestijn met tientallen locomotieven en wagons die min of meer zijn blijven staan waar ze stopten: geen formaliteiten, maar ook weinig uitleg. Daarvoor is het volgende deel.
Waarom staan er verlaten treinen in Uyuni?
Uyuni werd in 1890 gesticht als handelspost aan de spoorlijn die Britse ingenieurs tussen 1888 en 1892 door de regio aanlegden voor de Antofagasta and Bolivia Railway. De lijn vervoerde mineralen van het Boliviaanse hoogland naar de Stille Oceaan bij Antofagasta, een haven die Bolivia in de Salpeteroorlog van 1879 tot 1884 aan Chili had verloren. Uyuni werd een spoorwegknooppunt, en dat is het nog steeds: de lijnen uit Oruro en La Paz, uit Calama in Chili, uit Potosí en uit Villazón aan de Argentijnse grens komen hier allemaal samen.
Toen de mijnbouw in de regio in de jaren 1940 instortte, deels omdat de afzettingen uitgeput raakten, verdween het verkeer mee. Locomotieven die voor reparatie naar Uyuni waren gestuurd, werden nooit meer in dienst genomen, en het emplacement aan de rand van het stadje werd hun eindstation. De meeste locomotieven zijn Britse stoomlocomotieven uit het begin van de 20e eeuw. Decennia zoute wind hebben de rest gedaan, en veel ervan zijn lang geleden al gestript voor onderdelen.
De spoorlijn zelf is nooit gesloten. Uyuni is nog altijd een spoorwegstadje, en passagierstreinen uit Oruro, de Expreso del Sur en de Wara Wara del Sur, komen een paar dagen per week aan na een reis van zo’n zeven uur, voordat ze verder naar het zuiden rijden, richting de Argentijnse grens. Met de trein aankomen, langs dezelfde emplacementen waar de afgedankte locomotieven ooit reden, is de passendste manier om bij het kerkhof te komen, en hoe kom je in Uyuni vergelijkt die met de bus en het vliegtuig.
Wat is er te zien?
Tientallen locomotieven en rijtuigen in een losse rij over het zand, ketels opengescheurd, cabines doorgeroest, een paar vol graffiti. Mensen klimmen erop en erin, en het lage licht aan het begin en eind van de dag kleurt het roest diep oranje tegen de bleke woestijn en de heuvels erachter.
Wees voorzichtig als je klimt. Het metaal is scherp en verroest, vloeren zakken in en er is niemand om je te helpen als je valt. Houd kinderen dicht bij je en zorg dat je tetanusvaccinatie up-to-date is voordat je vertrekt.
Het treinkerkhof fotograferen
- Fotografeer met een groothoeklens langs de rij locomotieven, zodat ze een voor een achter elkaar in de woestijn verdwijnen.
- Ga laag zitten en zet een ketel tegen de lucht; het roest komt het best uit tegen een diepblauwe achtergrond.
- Gebruik mensen als maatstaf. Iemand op het dak van een cabine laat beter zien hoe groot deze machines zijn dan welk bijschrift ook.
- Vermijd het middaguur als het kan. Het harde licht van boven dat goed werkt op de zoutvlakte, maakt roestig metaal plat, terwijl de eerste en laatste uren het textuur geven.
Wanneer kun je het best gaan?
Vroeg in de ochtend of laat in de middag. Het is er het drukst eind van de ochtend, omdat het de eerste stop is voor tours die uit Uyuni vertrekken; op allebei onze tours komt het direct na het vertrek om 10.30 uur. Wil je het rustiger, of foto’s bij laag licht, ga dan op eigen houtje bij zonsopkomst of zonsondergang de dag vóór je tour, en zie de stop tijdens de tour als een tweede blik.
Een praktische opmerking over drones: het kerkhof ligt binnen 9 km van de luchthaven van Uyuni, waar de Boliviaanse regels vooraf toestemming vereisen voor recreatieve vluchten, als die al zijn toegestaan. Onze gids voor perspectieffoto’s zet de droneregels van 2026 op een rij.
Colchani: het zoutdorp
Zo’n 22 km ten noorden van Uyuni, pal aan de rand van de zoutvlakte, wordt in Colchani het zout verwerkt. Het is een dorp van ongeveer 600 inwoners, waarvan de coöperatie zout uit de korst steekt, het droogt, er jodium aan toevoegt, het maalt en het verpakt in zakken van een kilo die in Bolivia en Brazilië worden verkocht. De schaal is bescheiden: de zoutvlakte bevat naar schatting 10 miljard ton zout, en er wordt minder dan 25.000 ton per jaar uit gehaald.
Op onze tours stoppen we bij het zoutverwerkingsmuseum en de werkplaatsen eromheen: hopen zout die op de vlakte drogen, de ovens en het verpakken, met souvenirkraampjes langs de straat. Het is het laatste dorp voordat de zoutvlakte zich opent.
Na Colchani: de eerste stops op het zout
Vanuit Colchani rijden de tours de zoutkorst op. De volgende stops, allemaal in ons programma, zijn de ojos de sal, waar water door gaten in het zout omhoogborrelt; het Dakar-monument, een zoutsculptuur ter herinnering aan de eerste doortocht van de rally door Bolivia in 2014; het zouthotel bij Playa Blanca, de lunchstop op de tour van 3 dagen; en het monument met vlaggen uit allerlei landen. Daarna opent de zoutvlakte zich voor de perspectieffoto’s, Isla Incahuasi en de zonsondergang.
Dit alles zit in de dagtour, die om 10.30 uur vertrekt en na zonsondergang terugkomt, en in de eerste dag van de driedaagse tour. De tour van 1 dag kost US$ 79 per persoon in een gedeelde 4x4, in 2026 net als in 2027, en de enige entree die niet is inbegrepen, is 30 BOB voor Isla Incahuasi. Twijfel je tussen de twee, dan zet 1 dag of 3 dagen het verschil op een rij. Je plek is bevestigd zodra je online boekt.
Veelgestelde vragen
- Hoe ver ligt het treinkerkhof van Uyuni?
- Ongeveer 3 km ten zuidwesten van het station van het stadje, zo’n tien minuten met de auto of een halfuur lopen. Loop na donker niet alleen terug.
- Kun je het treinkerkhof van Uyuni zonder tour bezoeken?
- Ja. Het is een open terrein; neem een taxi of loop vanuit het stadje. Ga je bij zonsopkomst of laat in de middag, dan vermijd je ook de drukte eind van de ochtend, wanneer de meeste tours er stoppen.
- Waarom staan er verlaten treinen in Uyuni?
- Uyuni groeide uit tot knooppunt aan de spoorlijn die mineralen naar de Stille Oceaan vervoerde. Toen de mijnbouw in de regio in de jaren 1940 instortte, bleven locomotieven die naar Uyuni waren gestuurd daar voorgoed staan. De meeste locomotieven die er nog staan, zijn Britse stoomlocomotieven uit het begin van de 20e eeuw.
- Zit het treinkerkhof in de tour van 1 dag in Uyuni?
- Ja. Op zowel onze tour van 1 dag als die van 3 dagen is het de eerste stop na het vertrek om 10.30 uur, gevolgd door het zoutdorp Colchani.
- Hoe ver ligt Colchani van Uyuni?
- Ongeveer 22 km naar het noorden, aan de rand van de zoutvlakte. Het is het dorp waar zout van de zoutvlakte wordt gedroogd, gejodeerd en verpakt, en op onze tours de stop na het treinkerkhof.